A na imie jej Kołtun

CzÅ‚owiek z natury jest dobry. Czasami zdarzy mu siÄ™ napsocić ale generalnie stara siÄ™ czynić rzeczy pozytywne. Nam też siÄ™ zdarzyÅ‚o i jesteÅ›my z tego dumni. Być może dla niektórych nie byÅ‚by to wyczyn wielki, jednak gdy w grÄ™ wchodzi życie, to należy na wszystko wziąć poprawkÄ™. I nawet jeÅ›li chodzi (tylko) o żywot kota…

Kołtun po liftingu

Historia, którą opowiem zdarzyła się pod koniec ubiegłego roku, chociaż prawdę mówiąc, to można by cofnąć się jeszcze wcześniej, kiedy to nasz bohater regularnie, praktycznie codziennie nas odwiedzał. Plotka głosi, że Kołtun widziany był na naszym osiedlu co najmniej rok przed tym, jak zaczął do nas przychodzić. Przechadzał się uliczkami, pokazywał nocą ale i za dnia, wchodził na podwórka i liczył na pomocną dłoń dobrego człowieka. Jak to bywa w przypadku kotów bezdomnych, tak samo Kołtun, był strasznie zaniedbany. Dachowiec jednak z niego nie był taki sam jak jego koledzy po fachu. Brudny? Owszem. Śmierdzący? O tak. Piękny? Kwestia gustu. Te cechy, które w pewnym momencie jego życia go doświadczyły, połączyły z innymi kotami w kwestii bezdomności. Różnica natomiast była taka, że była to jakaś rasa kota perskiego. Prawdę mówiąc nigdy wcześniej nie widziałem kota perskiego bez zameldowania. Zawsze kojarzyłem, że te, jakby nie było elitarne koty, przeznaczone były raczej dla wybranych. Okazało się, że i my staliśmy się wybrańcami , bo gdy Kołtun przyszedł raz, tak (jak się później okazało) już został. Choć nie od razu, musiało minąć jeszcze trochę czasu.

Kotek pojawiał się głównie z jednego powodu. Tak jak inne do niego podobne wyczuł, że gdzieś jest darmowa micha (o ile można tak się do kota czy psa w ogóle odnieść). Miał szczęście, że ktoś się zlitował, że komuś zrobiło się biedaka żal. A kot, trzeba przyznać, w kondycji był kiepskiej. Długi czas spędzony na ulicy zrobił swoje i najpewniej piękne kiedyś kocisko znacznie podupadło, zarówno na zdrowiu jak i na wyglądzie. Kot z rodziny persowatych z reguły posiada długie włosie. W przypadku naszego bohatera długie, być może kiedyś korzystnie się prezentujące, w chwili jego podwórkowego życia stanowiło problem. Futro było brudne, posklejane, nie pachniało ładnie i wszędzie porobiły się kołtuny, których szczotką nigdy nie dałoby się rozczesać. W pewnym momencie jedno futerko zaczęło się odklejać, tak jak wąż, który zrzuca swoją skórę, robiąc miejsce na nową, tak Kołtun pozbywał się własnej. Tyle tylko, że w części odklejona, nie chciała w całości się oderwać. Nawet nasza pomoc na niewiele się zdała, próbowaliśmy sklejoną sierść odciąć nożyczkami, jednak na próbach się tylko skończyło. Kolejnym problemem były ropiejące oczy. Na 100% musiała wdać się tam jakaś infekcja gdyż nie wyglądało to najlepiej.

Kot w wersji odchudzonej

Kot od początku zjadał wszystko co się mu dało a głównie były to nasze niedojedzone posiłki. Serwowaliśmy mu też wodę i mleko, które za każdym razem znikało w mgnieniu oka. Z czasem dieta została bardziej urozmaicona bo pojawiła się kocia karma. Sucha bo sucha ale i tak wydawało się to być dla niego nie lada gratką. W sumie nie wiadomo co on tam, w tej bezdomnej przeszłości jadał, niemniej jednak wątpliwe aby trafiały mu się rarytasy ze stajni Whiskasa czy Kitekata.U nas miał strawę regularną, co pewnie postawiło go trochę na nogi. Po jakimś czasie wąsaty kolega nie opuszczał już naszego podwórka, zadomowił się gdzieś w okolicy butli z olejem i cały czas sterczał przed drzwiami do kuchni, czekając na ruch dobroci z naszej strony. Założę się, że nie jeden prędzej czy później przepędziłby tak wyglądającego gościa. Bo tak naprawdę kot, co raz mniej przypominał kota, była to raczej mało estetyczna, zaniedbana i posklejana istota. Ale tak jak napisałem na wstępie: człowiekowi zdarzają się przypływy dobroci i czasami pomagać trzeba. My znaleźliśmy się w sytuacji, którą po części sami sprokurowaliśmy i teraz wycofanie się było by świństwem i zwykłym tchórzostwem. W dodatku nieuchronnie zbliżała się zima, zaczęły pojawiać się coraz częstsze deszcze, wiało co raz mocniej i było chłodno. Trzeba było kotka ratować i przedsięwziąć w tym celu jakieś kroki. Decyzja była przemyślana i jednocześnie spontaniczna: jedziemy do weterynarza, stawiamy kota do pionu i dajemy mu nowe życie!

Tak jak pomyśleliśmy, tak też zrobiliśmy. Kotek specjalnie nawet nie protestował, nie wiadomo czy był aż tak osłabiony, że nie wyrywał się podczas wkładania go do kartonowego pudła czy przeczuwał, że wydarzy się w jego życiu rzecz przełomowa? Pan weterynarz oczywiście nas przyjął i obiecał pomóc, choć z jego strony padło pytanie czy chcemy go zostawić czy zabrać ze sobą? Rzecz jasna pierwsza opcja nie wchodziła w grę, więc zgodziliśmy się na wszelkie zabiegi i czynności pomagające kotkowi aa tym samym zaakceptowaliśmy również koszta z tym związane. Kot, zamknięty w metalowej klatce najszczęśliwszy nie był, zauważyliśmy u niego smutek pomieszany ze strachem. Po paru godzinach jechaliśmy Kołtuna odebrać.

Are you talking to me?

WyglÄ…daÅ‚ nie do poznania. Ogolony, odrobaczony, z naprawionymi i wyrwanymi zÄ™bami, nafaszerowany kroplami i rozmaitymi tabletkami. ZostaÅ‚ uÅ›piony tak aby weterynarz mógÅ‚ przeprowadzić wszystkie te czynnoÅ›ci ratujÄ…ce i odmieniajÄ…ce jego życie. OkazaÅ‚o siÄ™, że miaÅ‚ zapalenie nerek a także problemy z zÄ™bami. Jeden z kłów na przodzie musiaÅ‚ być usuniÄ™ty. Na koniec wystawili nam rachunek w wysokoÅ›ci 95 euro. Weterynarz (z zachowania wydawaÅ‚ siÄ™ wielkim miÅ‚oÅ›nikiem zwierzÄ…t) stwierdziÅ‚, że opuÅ›ciÅ‚ nam z ceny jakieÅ› 50 euro (za to, jaki mieliÅ›my w stosunku do bezdomnego kota gest). Z drugiej jednak strony po paru dniach odzyskaÅ‚ te pieniÄ…dze, bo wydaliÅ›my kolejne 40 euro za pomoc okulistycznÄ… wraz z kropelkami do oczu, które nie chciaÅ‚y siÄ™ naprawić i caÅ‚y czas ropiaÅ‚y. Aha, ważnÄ… wiadomoÅ›ciÄ… byÅ‚o to, że KoÅ‚tun jest okoÅ‚o 7 letniÄ… kotkÄ……

Już w domu, po wyjściu z pudła, kotka zataczała się we wszystkie strony. Narkoza jeszcze nie puściła, musiało minąć więcej czasu. Kołtun przestał być Kołtunem (w sensie posklejanego futra), teraz bardziej przypominał miniaturkę lwa: wszędzie ogolony i tylko głowa kudłata. Wyglądało to komicznie, taka trochę karykatura, która mało co kota przypominała. Dla bezpieczeństwa kotka na noc została umiejscowiona na powrót w pudle, tak aby nie zrobiła sobie krzywdy podczas tego ciągłego, pijanego transu.

Od tego momentu minął już prawie rok. Zżyliśmy się wszyscy a kotek stał się pełnoprawnym członkiem naszej rodziny. Ma swój własny kąt w kuchni, ma swoją miskę na jedzenie i co najważniejsze, ma dom. Czasami, szczególnie na początku momenty bywały stresujące, kiedy to kotkowi zdarzyło się nasikać czy zrobić kupę nie tam gdzie trzeba. Niekiedy (a może zawsze?) była to nasza wina, gdyż na czas nie udało się przygotować kuwety. Szare futerko z biegiem czasu stało się miłe i miękkie w dotyku, pod dłonią czuć było puszystość. Musimy je w miarę regularnie rozczesywać aby utrzymać ten stan czystości. Kicia to lubi, podobnie jeśli idzie o wszelakie głaskania i drapania. A najbardziej przypadło jej do gustu wylegiwanie się na naszych kolanach. Nie wiem czy była tak nauczona czy po prostu jest z niej taki tuluś? A może jest nam wdzięczna za to, że z nami mieszka? A może nadrabia stracony czas bycia na ulicy, kiedy to o pieszczotach mogła sobie tylko pomarzyć? Nie ważne, po prostu lubi i już. Tyle tylko, że czasami my nie lubimy i ją z siebie zrzucamy. Bo trzeba zauważyć, że wystarczy usiąść, na fotelu, na sofie, gdziekolwiek. Czuje, kocie oko od razu to wyłapuje i w momencie ładuje się na nogi. Bywa to uciążliwe ale idzie przywyknąć. Podchody przy tym czyni zacne: skrada się z największym wdziękiem, najpierw jedna łapa, później pytające spojrzenie, następna łapa kolejna aż w końcu delikatne wejście w całości. Ogromna gracja i sprawność.

Spacer w przydomowym ogródku

Jest też rzecz, która trochę odpycha i denerwuje. Nie wiem czy kot temu winny, pewnie nie ale wyziewy z jej pyszczka przeraźliwie śmierdzą i odpychają. Kota nigdy wcześniej nie miałem, więc stwierdzić nie mogę czy inne koty też mają z tym problem? Chociaż wydaje się, że raczej nie. Raz na parę miesięcy szykujemy dla niej kąpiel. Szybki prysznic, specjalny szampon i suszenie sprawiają, że kot jest niczym żywcem, wyjęty z wystawy dla kotów rasowych. Myjemy go w wannie, z której próbuje czmychnąć, jednak zawsze dotrwa do końca. Również dzielnie znosi powiew ciepłego powietrza, wydobywającego się już na zakończenie z suszarki.

Kołtun w jakiś szczególny sposób życia nam nie odmienił. W dalszym ciągu mamy te same przyzwyczajenia, w podobny sposób przelatują dzionki, kręci się niezmienionym rytmem. Przybyło trochę obowiązków, lecz nie są one jakoś strasznie uciążliwe, wchodzą w krew i można się przyzwyczaić. Niebawem minie rok odkąd jest z nami i chyba pojawiła by się pustka gdyby jej nagle zabrakło. Jak długo potrwa nasza znajomość? Oby jak najdłużej.