Longford – nasze miasto

Rzuciły nas te losy życia daleko, tysiące kilometrów od Polski, niemalże na skraj Europy. Kraj wietrzny, deszczowy, niezmiennie zielony przyjął nas pod swoje skrzydła, dał pracę, pozwolił nabrać doświadczenia i otworzył nowe możliwości.

W centrum

Nasze spotkanie z Irlandią rozpoczęło się ponad 4 lata temu w Longford, w mieście położonym 120 kilometrów na zachód od Dublina. Osiedliśmy tam na dobre, bo i była praca a i z czasem przyzwyczajenie zrobiło swoje. Longford nie jest dużym miastem, ze swoimi 13  tysiącami mieszkańców zasługuje raczej na miano miasteczka, w Polsce równie dobrze mogłaby to być dzielnica Poznania, Krakowa bądź Warszawy a nie wojewódzkie miasto. Bo trzeba nadmienić, że Longford jest stolicą hrabstwa o takiej samej nazwie, hrabstwo to ma około 34 tysiące ludzi i 1091 km kw. powierzchni. Generalnie nie ma się co dziwić małymi liczbami na Wyspie, wszakże mieszka tu tylko 4,45 mln mieszkańców a i powierzchnia kraju jest znacznie mniejsza od wielu innych europejskich państw.

Main Street

WracajÄ…c do Longford, to jak już wczeÅ›niej napisaÅ‚em mieszkamy tu nieprzerwanie od 2005 roku. Można powiedzieć, że już siÄ™ zaaklimatyzowaliÅ›my, w jakiÅ› tam sposób poznaliÅ›my obyczaje, rozszyfrowaliÅ›my ludzi i zżyliÅ›my siÄ™ z otoczeniem. Czy byÅ‚o to trudne? Z pewnoÅ›ciÄ… nie staÅ‚o siÄ™ to z dnia na dzieÅ„, zmieniliÅ›my przecież kraj, nie znaliÅ›my jÄ™zyka ale brnÄ™liÅ›my naprzód. PoznawaliÅ›my wszystko, zaznajamialiÅ›my siÄ™ z nowym miejscem zamieszkania i z czasem żyÅ‚o nam siÄ™ Å‚atwiej. Nawet, że tak powiem ,,maÅ‚omiasteczkowość” Longford nie okazaÅ‚a siÄ™ problemem. KwestiÄ… przyzwyczajenia byÅ‚o wejść w klimat maÅ‚ego miasteczka. Dla mnie nowość, od zawsze w wielkiej aglomeracji aż tu nagle przeskok o kilka szczebli niżej. Nie ma wielkiego centrum, autobusów miejskich, tramwaji, blokowisk, setek sklepów, tysiÄ™cy samochodów i morza ludzi niezmiennie pÅ‚ynÄ…cego przez Katowice. Nie ma tego gwaru i zgieÅ‚ku, codziennej gonitwy, zdenerwowania i braku czasu. Jest spokój. OczywiÅ›cie nie piszÄ™ tego w kontekÅ›cie, że jestem zadowolony ze zmiany zabieganych Katowic na spacerujÄ…ce Longford. Dla mnie nie jest problemem mieszkać w wielkim mieÅ›cie, pytaniem byÅ‚o czy zdoÅ‚am odnaleźć siÄ™ w znacznie mniejszym? DziÅ› odpowiadam, że siÄ™ odnalazÅ‚em i wsiÄ…knÄ…Å‚em w ten spokojny styl bycia. Bo żyć inaczej, niż spokojnie w Longford siÄ™ nie da.

Prospect Woods

A jak to miasto wygląda? Bardzo podobnie jak większość innych miast i miasteczek w Irlandii. Nie ma wysokich budynków, nie ma bloków (przynajmniej takich jakie są np. w Polsce), budowle szerokopojęte są niskie, parterowe, jedno bądź góra, dwupiętrowe. Charakterystyczne jest to, że przez środek miasta, praktycznie w jego ścisłym centrum ciągnie się główna ulica, wokół której nagromadzone są sklepy, banki, poczta czy też puby. Main Street jest sercem Longford, przewija się tam najwięcej ludzi, jeździ sporo samochodów i generalnie skupia się tam życie. Oczywiście inne drogi również są, co prawda nie tak żwawe i ruchliwe ale multum sklepów, czy też restauracji posiadają. Mój romans z tym miastem rozpoczął się na jednym z licznych osiedli okalających centrum. Dołączyłem do Eweliny i zamieszkałem na Prospect Woods. Bardzo przyjemne miejsce, spokojne, ustronne z mnóstwem zieleni, i z całkiem fajnymi domkami do zamieszkania. Urzekło mnie w pewien sposób, gdyż w Polsce przyzwyczajony byłem do innego typu osiedli, gdzie królowały wielkie, 10-piętrowe bloki a tutaj całkowita odmiana. W większości piętrowe domki, 3 i 4 pokojowe, każdy ze swoim podwórkiem, z podjazdem pod samochód i osobnym wejściem. Jedynym mankamentem, czy też utrudnieniem, był brak tegoż samochodu.

Oaklands Green

Z miasta zakupy musieliśmy dźwigać ręcznie, jechać rowerem bądź też korzystać z usług taksówek. Było to troszkę uciążliwe ale nie mieliśmy wyboru. Mieszkaliśmy na Prospect Woods do lipca 2006, wtedy to postanowiliśmy odłączyć się od dotychczasowych współlokatorów i znaleźć coś innego. Padło na inne longfordzkie osiedle, tym razem z zupełnie innej strony Longford. Na Oaklands pojawiliśmy się pod koniec lipca 2006 i zostaliśmy tam aż po dziś dzień. Byliśmy zadowoleni z nowego miejsca, które było również zielone, cichutkie i zadbane. Daleko od głównej ulicy, praktycznie taka sama droga do centrum ale też wygoda w postaci samochodu. Domek, w którym zamieszkaliśmy był prawie co ukończony, wprowadziliśmy się do niego jako pierwsi lokatorzy, wszystko w nim było nowe, co bardzo nam odpowiadało. Na nasze osiedle prowadzi lokalna droga, przy której znajduje się szkoła dla najmłodszych dzieci, po przeciwnej stronie mieszka biskup w swoim wielkim domu a na przeciwległym końcu, tuż przed wjazdem na Oaklands jest dom pogrzebowy. Oprócz domków jednopiętrowych znajduje się parenaście mieszkań parterowych, z których roztacza się widok między innymi na pastwisko.

Park

Wiadomo jak w każdym mieÅ›cie, oprócz plusów można też znaleźć minusy. PrawdÄ™ mówiÄ…c ten spokój i swego rodzaju harmonia dnia codziennego przesÅ‚ania coÅ›, czego wielu ludziom może brakować… Mianowicie brak rozrywki, a może inaczej: maÅ‚y wybór ciekawych miejsc. Bo ile można chodzić do tych samych sklepów? Jak czÄ™sto można odwiedzać puby? Który raz z kolei można wchodzić do tego samego, jedynego w Longford parku? Po paru latach wszystko zaczyna być oklepane i mÅ‚odym ludziom, bÄ…dź też osobom z wielkich miast, z pewnoÅ›ciÄ… sprawia to problem. Zawsze powtarzam, że Longford ubogie jest w charakterystyczne miejsca. Nie ma oceanu, nie ma w pobliżu gór, nie ma żadnych ruin, nie ma porzÄ…dnej rzeki, nie ma takiego klimatu jaki można spotkać na przykÅ‚ad w Galway. Plusem w tym wszystkim jest to, że mamy stosunkowo blisko czy to nad Ocean (Sligo) czy to do Dublina bÄ…dź też na zachód Irlandii (Galway, Connemara). A komuÅ›, kto chciaÅ‚by mieć szerszy wybór w sklepach, powinno wystarczyć Athlone (39km) bÄ…dź Mullingar (40km). My co prawda polubiliÅ›my Longford, mieszka nam siÄ™ tutaj dobrze ale w gÅ‚Ä™bi duszy chcielibyÅ›my od tego miasta odrobinkÄ™ wiÄ™cej możliwoÅ›ci i wspomnianej rozrywki. Wszyscy nasi znajomi myÅ›lÄ… podobnie, każdy na swój sposób siÄ™ tutaj dusi ale wiÄ™kszość zostaje, majÄ…c w perspektywie spokojne i w miarÄ™ wygodne życie.

Katedra Åšw. Mela

Jednym z plusów jest z pewnością to, że praktycznie wszystko mamy na miejscu. Sprawy urzędowe, socjalne czy też zdrowotne (z wyjątkiem wyjazdów do specjalistycznego szpitala, który najbliżej znajduje się w Mullingar) załatwia się w Longford, bez konieczności jakichkolwiek, dalszych wyjazdów. A jeśli nie da się tego zrobić u nas to w przeważającej większości wystarcza telefon lub poczta. Chcemy pójść do lekarza, nie ma problemu – jest szpital, są przychodnie. Potrzebne nam konto w banku? Mamy do wyboru kilka banków, gdzie wszystkie znajdują się w samym centrum. Czas na wieksze zakupy? Udajemy się do supermarketów, które rozsiane są w kilku miejscach. Ktoś potrzebuje doznań kulturalnych? Idzie do kina, teatru, muzeum. Mamy chęć dobrze zjeść? Wybieramy się do licznych restauracji albo fast-foodów. Umówiliśmy się z przyjaciółmi? Idziemy do jednego z kilkudziesięciu (!) pubów. Ktoś z nutką hazardu? Na każdym kroku zakład bukmacherski. Sport? Jest piłka nożna, rugby, gaelic football, hurling, golf, tenis. Nauka? Są szkoły zarówno dla chłopców, jak i dla dziewcząt, są przedszkola czy też kursy językowe dla dorosłych. Religia? W Longford działa 8 Kościołów (Methodist Church, Church Of Ireland,Catholic Church,Lighthouse Assembly International Church,Gospel Hall,The Church Of Pentecost Ireland,The Redeemed Christian Church of God, Mountain of Fire and Miracles Ministries) Można by tak wyliczać i wyliczać, praktycznie każdy znajdzie coś dla siebie. Ja jako zapalony sportowiec zadowolony jestem z tego, że Longford oferuje aż tyle miejsc do uprawiania różnych dyscyplin sportu. Jest parę boisk, z których można odpłatnie bądź nieodpłatnie korzystać, są miejsca do biegania, jest basen, są hale, siłownie. Doprawdy akurat w tych aspektach jest wielkie udogodnienie, nie można narzekać bo i nie ma nawet zbytnio powodów do narzekania.

Longford County Concil

Osobną kwestią jest tygiel narodowościowy. Na ulicach można usłyszeć kilka języków, od wszechobecnego angielskiego, po polski, słowacki, litewski, hinduski, chiński czy też różnego rodzaju afrykański. Różne języki to jedno, mnóstwo odmiennych kultur to drugie. Na początku było to dla mnie dziwne i wywoływało ciekawość, dzisiaj przywykłem i bez żadnych emocji patrzę na Afrykanina czy też Azjatę. Zresztą nie mam praktycznie z innymi nacjami żadnych bliższych styczności, więc spoglądam na to wszystko z boku i bez żadnych emocji. Jedyne, w miarę bliskie relacje mam w pracy, gdzie pracuje większość Irlandczyków, i z którymi dobrze się dogaduję i praktycznie każdego z nich mogę nazwać swoim kolegą czy koleżanką. Najliczniejszą grupą emigracyjną są oczywiście Polacy. Jest nas tu naprawdę sporo, zaaklimatyzowalismy się na dobre, uczestniczymy w lokalnym życiu i pracujemy w tutejszych firmach. Oczywiście w dzisiejszych, trudnych czasach pracują tylko szczęśliwcy, bo trzeba nadmienić, że gro moich rodaków niestety pozostaje bez pracy. Ale to nie tylko Polacy, tyczy to się wszystkich, zarówno Irlandczyków jak i obcokrajowców. Za ciekawostkę można uznać to, że w wielu miejscach oprócz języka angielskiego i irlandzkiego, różne rzeczy pisane są również po polsku. A jakie są relacje międzyludzkie? Raczej każda nacja trzyma się ze sobą. Zdarzają się przyjaźnie i znajomości mieszane ale ogólnie Afrykanie są z Afrykanami, Azjaci z Azjatami, Polacy z Polakami, Słowacy ze Słowakami i oczywiście Irlandczycy z Irlandczykami. Tym ostatnim należy się tutaj osobne zdanie. W moim odczuciu bardzo dobrze sobie poradzili z najazdem aż tylu obcokrajowców. Z natury są przyjaźni, weseli, łatwo nawiązujący kontakty. Przynajmniej na początku przyjmowali wszystkich z otwartymi rękoma, dzisiaj być może troszkę to osłabło ale generalnie ich nastawienie jest pozytywne. Bynajmniej sprawiają takie wrażenie. Moje doświadczenia z reguły były dobre, nie mam więc powodów aby mówić na nich jakieś złe słowo i myślę, że ja również nie zalazłem nikomu za skórę.

Longford Town Centre

Wracając jeszcze do urbanizacji miasta, to trzeba stwierdzić, że popełniono parę błędów w związku z wybudowaniem kilku obiektów. Po pierwsze domy mieszkalne. Jest trochę osiedli, które powstały w okresie booomu budowlanego, w momencie kiedy Irlandia opływała w dostatek, gdy wiekszość miała pracę i każdy tutaj ściągał. Irlandzki sen się skończył i nowopowstałych domów nie ma kto zamieszkać. To samo dotyczy się paru zbudowanych sklepów czy też pustych, dużych hal, które miały być przeznaczone pod sklepy. Dzisiaj stoją i niszczeją. A kwintesencją niegospodarności jest ogromne centrum handlowe, górujące nad miastem i czekające na swój debiut. Longford Town Center ukończone zostało ponad rok temu, jest największą budowlą w mieście a swoje otwarcie miało mieć wiosną tego roku. Miało mieć ale nie miało i prawdę mówiąc niewiadomo kiedy mieć będzie. Rzecz jasna nie wszystkie nowopowstałe obiekty są niewykorzystane. Przykładowo sklep, w którym obecnie pracuję (Dunnes Stores) ma się dobrze i istnieje od prawie 3 lat. Inne miejsca też przetrwały ale dużo zakończyło swoją działalność. Kryzys spowodował, że splajtowały i musiały zniknąć. Tak stało się na przykład z moją poprzednią pracą (Texas), która istniała niecałe 3 lata.

Reasumując Longford da się lubić. Ma swoje wady ale i również liczne zalety. Trzeba do niego podejść w taki sposób aby spróbować go odkryć i dać mu szansę. My daliśmy. Zresztą żyjąc tutaj już ponad 4 lata nie da się być obojętnym, człowiek staje się częścią otaczającej go rzeczywistości i nawet jeśli aklimatyzacja odbywa się powoli, to jednak krok po kroku zżywa się i utożsamia. To pomaga, żyje się łatwiej dla wszystkich stron, pozwala w minimalnym stopniu zapomnieć o tęsknocie za krajem ojczystym. Czy czujemy się longfordczykami? Delikatnie tak, choć wiadomo, że nigdy w 100% nimi nie będziemy, jednak Longford, przynajmniej w moim sercu miejsce mieć będzie zawsze. Bez względu na to co się w przyszłości stanie.