Wspinaczka na szczyty Twelve Bens

O Connemarze napisałem już tutaj parokrotnie, za każdym razem z dużym entuzjazmem i podziwem dla tej niesamowitej krainy. Napiszę raz jeszcze, tym razem z perspektywy górołaza, opiszę wędrówkę po szczytach Twelve Pins, kilkugodzinną wspinaczkę nasiąkniętą zmęczeniem, wiatrem, deszczem, zimnem i mgłą, poprzeplataną promieniami słonecznymi oraz ciężkimi chmurami wiszącymi tuż nad naszymi głowami. Góry, choć stosunkowo niewielkie, to jednak majestatyczne i przede wszystkim dające nieprawdopodobne pejzaże i panoramy.

Pejzaże Connemary

Zanim jednak dostaliśmy się do Connemary musieliśmy pierwsze dopłynąć do lądu. Z Wysp Aran płynie się niespełna godzinę. Był to czas, w którym troszeczkę podładowaliśmy akumulatory po wizycie na Aranach, który posłużył nam do odpoczynku w wygodnych, promowych fotelach. Tak jak wcześniej Ocean był delikatnie niespokojny i bujał naszym stateczkiem w górę i w dół tak teraz płynęliśmy znacznie łagodniej. Wraz z innymi współtowarzyszami rejsu dopłynęliśmy do Rossaveel 10 minut przed godziną 17-tą, wyładowaliśmy się z promu jako ostatni i podążyliśmy na parking, gdzie dnia poprzedniego pozostawiliśmy auto. Zapakowaliśmy cały nasz ekwipunek i odjechaliśmy, po drodze płacąc panu parkingowemu 5 euro. Jako, że dzień zbliżał się powoli do końca, to nie mieliśmy już w planach nic konkretnego robić. Aby znaleźć się z powrotem na drodze N59, pokonaliśmy identyczną trasę jak kilkanaście godzin wstecz.


ZatrzymaliÅ›my siÄ™ tylko raz, na parÄ™ minut. W sumie zastopowaÅ‚ nas krajobraz, jak to w Connemarze bywa: piÄ™kny,tajemniczy, dziki… ZatrzymaliÅ›my siÄ™ tuż przy drodze, nieopodal jakiegoÅ› domku. Po drugiej stronie ulicy rozciÄ…gaÅ‚ siÄ™ malowniczy krajobraz z głównym punktem w postaci jeziorka. Jeziorko usÅ‚ane byÅ‚o malutkimi wysepkami, miaÅ‚o rozmaite zatoczki, na jednym z brzegów byÅ‚ lasek a caÅ‚ość wieÅ„czyÅ‚ widok górskich szczytów na horyzoncie. Takich miejsc w tej krainie jest sporo, strasznie nastrojowe i tak sobie myÅ›lÄ™, że dla zakochanych, jak znalazÅ‚ . ByliÅ›my tam chwilkÄ™, z 20 minut i pojechaliÅ›my dalej przed siebie.

Spokój, błogość, milczenie...

Jak pisaÅ‚em już kiedyÅ› parokrotnie droga N59 przejeżdża niemal przez Å›rodek Connemary i jest to główny trakt tej krainy. Zaczyna siÄ™ w Galway i po pokonaniu paru mniejszych wiosek dociera do Clifden. My w Maam Cross również postanowiliÅ›my, że wjedziemy na chwil parÄ™ do Clifden w celu uzupeÅ‚nienia zapasów (głównie pieczywa). BÄ™dÄ…c już tam, na pierwszy ogieÅ„ poszedÅ‚ Aldi. Sklep sporych gabarytów, tuż przed miastem, Å‚adnie oÅ›wietlony, widać że nowy. Niestety chlebek, który tam widziaÅ‚em nie byÅ‚ satysfakcjonujÄ…cy. KupiÅ‚em wiÄ™c tylko paczkÄ™ chipsów i baterie. PodjechaliÅ›my kawaÅ‚ek dalej i tym razem zaatakowaliÅ›my Lidla, w którym byÅ‚o już lepiej wiÄ™c wyszedÅ‚em z pieczywem. Po tych szybkich zakupach wróciliÅ›my z powrotem na N59 i podążyliÅ›my w kierunku na Galway, a konkretniej do Emlaghdauroe, w którym to znajdowaÅ‚o siÄ™ schronisko. Nazajutrz rankiem chcieliÅ›my wyjść w góry. Z najważniejszego miasteczka Connemary do schroniska w Imleach Dhá Rú jest tylko 10 kilometrów wiÄ™c po niespeÅ‚na 15 minutach byliÅ›my na miejscu. Tym razem nie byÅ‚o już czasu na rozkÅ‚adanie namiotu, zresztÄ… namiot po ostatniej nocy na Aran Island byÅ‚ przemoczony i nie nadawaÅ‚ siÄ™ zbytnio do użytku… Nie skorzystaliÅ›my również ze schroniska, tym razem wykorzystaliÅ›my samochód, w którym to przenocowaliÅ›my.

12 Benów w Connemarze

Obudziliśmy się w okolicach godziny ósmej. Najważniejsza dla nas wiadomość była taka, że na niebie nie zapowiadało się, że będzie padać a jak już to ewentualnie przelotnie, co jednak nie było nas w stanie zatrzymać. Nie mieliśmy zresztą wyboru, gdyż tego dnia (sobota) czas było wracać do domu. Wypełzliśmy z auta, potrzeby fizjologiczne zrobiliśmy, zjedliśmy małe śniadanko i przygotowaliśmy się do wymarszu w górę. Na drzwiach schroniska widniała informacja, że aby wejść na szlak należy się najpierw zapytać o pozwolenie przejścia po prywatnym polu, na którym rozpoczynał się początek tegoż szlaku. Nie zastosowaliśmy się jednak do tego i powędrowaliśmy przed siebie. Wchodząc na szlak w tym miejscu można zaliczyć wszystkie, dwanaście szczytów masywu Twelve Pins. Trasa jak informowała nas między innymi informacja na drzwiach schroniska, nie jest trasą niedzielną, dla rodzin z dziećmi, trzeba zachować ostrożność i być przygotowanym na różne okoliczności. Nie mieliśmy zamiaru wchodzić na wszystkie, nie mieliśmy na to zbytnio czasu a i może siły by nam na to nie pozwoliły. Osobiście lubię góry, lubię po nich chodzić, choć często mi się to nie zdarzało. Tak sobie myślę, że gdybyśmy się pokusili jednak na zdobywanie wszystkich tych wierzchołków, to moje ciało ucierpiało by z tego powodu niemiłosiernie.

Początek wędrówki był w miarę spokojny, teren co prawda z każdym metrem się podnosił ale szliśmy dosyć żwawo. Podłoże podmokłe, trawiaste, z licznymi zagłębieniami i mnóstwem owczych bobków. Gdzieniegdzie płynęła woda w formie małego strumyczku, w dolnych rejonach rosły małe krzewy i niewielkie drzewka. Wydostaliśmy się z pastwiska, przeskoczyliśmy ogrodzenie i zaczęliśmy ostrzejsze podejście na Benglenisky/Binn Glean Uisce. Górka ta w porównaniu z innymi była najłagodniejsza i najmniejsza. W miarę pokonywania kolejnych metrów roślinność stawała się coraz uboższa, było jej mniej a w zamian pojawiały się skały. Pierwsze poważniejsze podejście przywitało nas tuż przed szczytem. Trzeba było dobierać odpowiednie i najłatwiejsze ścieżki, trzeba było uważać gdzie stawia się stopy, skały były śliskie i niestabilne. Była to taka namiastka wysokogórskiej wspinaczki.

Wspaniały widok na Ballynahinch Lake i N59

Na górze po pokonaniu 516 metrów przywitał nas zimny, porywisty i przenikliwy wiatr. Zrozumiałem jak ważny w takich warunkach jest ubiór, nie do pomyślenia byłoby paradowanie w koszulce z krótkim rękawkiem, trzeba było być mocno opatulonym a najważniejszą rzeczą było okrycie głowy. Z góry ale nie tylko stamtąd, bo już podczas wchodzenia oglądaliśmy się parokrotnie za siebie, rozciągał się wspaniały widok. Fragment południowej Connemary, tego płaskiego odcinka w okolicach Clifden aż do Zatoki Galway mieliśmy jak na widelcu. Fantastycznie wszystko było oświetlone przez słońce, któremu co jakiś czas udawało się wydostać zza ciemnych i ciężkich chmur. Chmury te płynęły szybko, tuż nad nami a nie rzadko pod nami, patrzyliśmy przed siebie i nasz wzrok w poziomej linii łączył się z nimi, jak gdybyśmy spoglądali na wielką, grubą kołdrę wiszącą tuż nad ziemią. Niezwykle prezentowały się liczne jeziora, wyglądały one z góry jak kałuże rozsiane gęsto po okolicy. Od ich tafli odbijało się słońce, dawało to świetny efekt. Po wejściu na pierwszą górę nie czekaliśmy długo i pomaszerowaliśmy dalej.

A może pójdziemy tą drogą?

Następnym Benem w naszej wędrówce był Bengower/Binn Gabhar. Co do wielkości to liczy on 664 metry i plasuje się na 6 miejscu spośród wszystkich szczytów Twelve Pins. Na tej wysokości chmury w nas wchodziły, co chwila zrywał się deszcz i czasem grad, było mgliście i wietrznie. W tych rejonach mieliśmy już widok na drugą stronę Twelve Pins, widzieliśmy piękną dolinę i między innymi największy szczyt tego pasma: Benbaun/Binn Bhán (729 metrów). Wiatr momentami był szaleńczy, trzeba było trochę się namęczyć aby stawić mu czoła ale szliśmy twardo, zmęczeni lecz szczęśliwi. Będąc na dole i studiując mapę wydawało mi się, że aby ogarnąć wszystkie te góry potrzeba by było na to nie wiadomo ile czasu. Jednak na szlaku okazało się to znacznie prostsze. Mieliśmy za sobą dwa szczyty i szybko zbliżaliśmy się do kolejnego. Prawda jest taka, że w jeden dzień bez problemu dałoby się zaliczyć wszystkie 12 Benów, pod warunkiem, że wędrówka byłaby energiczna oraz pogoda do tego sprzyjająca.

Wejście do Mordoru...

Benbreen/Binn Bhraoin to 691 metrowy Ben, czyli jeden z większych na liście. Sunęliśmy w jego kierunku walcząc z wiatrem i deszczem, podziwiając przy tym pejzaże dalsze (o ile chmury na to pozwalały) i te bliższe. Charakterystyczne było to, że teren, który nas otaczał pokrywała co raz większa ilość wapiennych skał i rozsypanych kamieni. Rośliny praktycznie nie występowały a jeśli już to tylko pod postacią mchu. W pewnych miejscach była również bardzo mokra ziemia i małe torfowiska. Co jeszcze fajnego? Ano owce, były na dole, podczas wchodzenia ale i na szczytach, pasły się w grupkach i patrzyły na nas z zaskoczeniem i zdziwieniem. Zastanawialiśmy się jak one sobie dają radę w tak niekorzystnych i surowych warunkach? Z jedzeniem chyba źle nie miały bo cały czas coś skubały i mieliły ale pogoda na pewno im nie pomagała. Nie wiem jak długo tam takie owce sobie mieszkają ale przypuszczam, że co najmniej na parę dni są pozostawione same sobie. Kolejnym Benem na szlaku jest Bencollaghduff/Binn Dubh. Wokół nas było już znacznie więcej mgły i chmur, z których lało bardzo często, widzieliśmy na góra kilkanaście metrów.

DotarliÅ›my na ten 696 metrowy szczyt mniej wiÄ™cej o 10:30, spÄ™dziliÅ›my na nim fragment czasu i postanowiliÅ›my wracać. Nie chcieliÅ›my ryzykować w tej mgle i schodzić innÄ… trasÄ…, niby 12 Benów nie sÄ… jakoÅ› nie wiadomo jak wysokimi górami ale w miejsca niebezpieczne obfitujÄ…. To znaczy gdyby zaryzykować i wybrać opcje wchodzenia/schodzenia pozbawionÄ… wyobraźni to mogÅ‚oby siÄ™ to skoÅ„czyć nieciekawie… Od poczÄ…tku wyjÅ›cia na szlak minęło okoÅ‚o 2,5 godziny i udaÅ‚o nam siÄ™ zdobyć 5 Benów, jestem przekonany, że w 1 dzieÅ„ spokojnie można by obejść wszystkie 12. My jednak odpuÅ›ciliÅ›my, po trochÄ™ przez zmÄ™czenie kilkudniowÄ…, intensywnÄ… podróżą a po trochÄ™ dlatego, że mieliÅ›my jeszcze kilkugodzinnÄ… drogÄ™ do domu w zwiÄ…zku z tym chciaÅ‚em zachować trochÄ™ energii na prowadzenie auta. W zwiÄ…zku z tym zawróciliÅ›my i powÄ™drowaliÅ›my z powrotem. WchodzÄ…c w górÄ™ byÅ‚o miejscami ciężko i trzeba byÅ‚o wytężyć muskuÅ‚y ale schodzÄ…c w dół wcale nie byÅ‚o lepiej. W jednÄ… stronÄ™ pracowaÅ‚y mięśnie czworogÅ‚owe ud, w drugÄ… odwrotnie czyli dwugÅ‚owe. ByÅ‚o je czuć z każdym krokiem, trening jak siÄ™ patrzy. Takie fizyczne zmÄ™czenie jest jak najbardziej pozytywne, fajnie jest siÄ™ zmÄ™czyć majÄ…c dookoÅ‚a tak wspaniaÅ‚e widoczki i bÄ™dÄ…c tak blisko z naturÄ…. PrzemieszczaliÅ›my siÄ™ do przodu i poznawaliÅ›my te same miejsca, te same skaÅ‚y i kamienie. WiaÅ‚o tak samo, laÅ‚o tak samo, tak samo przebijaÅ‚o siÄ™ z pomiÄ™dzy szybko pÅ‚ynÄ…cych chmur sÅ‚oÅ„ce, tak samo pojawiaÅ‚a siÄ™ i znikaÅ‚a mgÅ‚a, te same owce pasÅ‚y siÄ™ leniwie wokoÅ‚o. Podczas schodzenia wÅ‚aÅ›nie, parÄ™ minut po godzinie 11 mieliÅ›my przyjemność podziwiać wspaniaÅ‚Ä… panoramÄ™ Connemary, szosy N59, setek jezior i lasów:

Nie minęła dłuższa chwila a naszym oczom ukazuje się inny, równie piękny fragment Connemary. Słońce i chmury dodawały temu zjawiskowemu obrazowi jeszcze większego uroku:

Z wysokości, w oddali widzieliśmy już drzewa i krzaki, w których to zaparkowaliśmy dnia poprzedniego samochód. Coraz wyraźniej było widać nitkę N59, większy stawał się mały zameczek znajdujący się na wcale nie większej wysepce wyrastającej z Ballynahinch Lake. Niby wszystko widać było jak na dłoni, niby rzut beretem do końca podróży ale w rzeczywistości trzeba było pokonać te wszystkie strumyczki, trawy, wykonać paręnaście skoków, wejść w bagno co zajęło spokojnie z 30 minut. Przeszliśmy trawiasty fragment trasy, przeskoczyliśmy ten sam kolczasty płotek i zmęczeni dotarliśmy do miejsca, w którym przed 8 rano nastąpił początek naszej wspinaczki. Teraz była godzina 13. Na szlaku oprócz owiec nie spotkaliśmy żadnej żywej istoty, dopiero na dole parę osób szykowało się do wejścia w Góry.

Nadszedł moment do powrotu. 12 Benów było naszym ostatnim przystankiem na liście tej kilkudniowej wyprawy, która udała się wyśmienicie. Były małe perturbacje pogodowe, dlatego trzeba było troszkę zmodernizować plany ale suma summarum wszystko wyszło tak jak trzeba i tak jak sobie z grubsza wcześniej założyłem. Podczas podróży słońce oświetlało ziemię, nigdy wcześniej nie jechałem N59 z Connemary w stronę Galway, wszystko co z niej widać wydawało się inne, nie poznawałem tych miejsc, tych miasteczek. Galway jak zwykle zatłoczone, przejechaliśmy przez centrum i wjechaliśmy na autostradę. Trzeba przyznać, że świetna sprawa z tą M6, jest teraz prosta i co najważniejsze szybka alternatywa w dostaniu się do Longford. Nie trzeba tłuc się N17 i N63, wystarczy wskoczyć na M6 i po około 2 godzinach jest się w domu. My byliśmy w okolicach godziny 17. Przez cały ten czas, od środy rano do soboty późnego popołudnia pokonaliśmy 685 kilometrów (nie wliczając wizyty na Wyspach Aran). Poznawaliśmy stare i nowe miejsca, zrobiliśmy setki fotek, nakręcaliśmy krótkie filmiki, jedliśmy w knajpkach, jedliśmy przy drodze, spaliśmy w namiotach i w samochodzie. Wędrowaliśmy, wspinaliśmy się, przeprawialiśmy się przez płoty, przez łąki. Napawaliśmy się przepięknymi widokami, byliśmy przemoczeni do suchej nitki, chodziliśmy w krótkich rękawkach, opatulaliśmy się od stóp do głów, walczyliśmy z wiatrem, deszczem i gradem. Jeździliśmy, płynęliśmy, kupowaliśmy, rozmawialiśmy z tubylcami i innymi podróżnikami. Było intensywnie ale nie do zapomnienia.