Gap of Dunloe? Amazing!

Spektakularna. Zjawiskowa. Nieprzeciętna. Urocza. Nieprawdopodobna. Widowiskowa. Budząca zmysły. Nie dająca o sobie zapomnieć. Długo można by mnożyć przymiotniki i wymieniać pochwalne określenia. Jedno jest pewne, aby w pełni przeżyć i zrozumieć Gap of Dunloe należy się w niej znaleźć osobiście. Trzeba nią przejechać lub przejść się tam pieszo. Emocje gwarantowane…

Wijąca się niczym wąż droga, wciśnięta jest pomiędzy strome i poszarpane urwiska skalne. Z jednej strony Purple Mountain, z drugiej Macgillycuddy’s Reek’s a w środku widokowa trasa, którą przejechać się jest jak najbardziej wskazane. Jedna z głównych atrakcji turystycznych tuż obok Parku Narodowego Killarney przyciąga do siebie podróżnych i oferuje doznania, których próżno szukać w innych częściach Szmaragdowej Wyspy. Jest po prostu jedyna w swoim rodzaju, cudownie usytuowana i pomimo, że popularna i oblegana, to jednak w pewien sposób dzika.

Gap of Dunloe to wąska przełęcz ciągnąca się z północy na południe i licząca sobie około 11 kilometrów. Jest w w niej 5 jezior: Lough Coosaun, Black Lake, Cushnavally Lake, Auger Lake i Black Lough, przez które przepływa rzeka Loe. Pomiędzy pierwszymi dwoma jeziorkami widnieje stary most łukowy ,,Wishing Bridge”. Jak najlepiej poznać ten wąwóz? Wielu wybiera przejażdżkę bryczką konną. Jedna z okolicznych rodzin prowadzi tego typu biznes już ponad 90 lat.

Wjechaliśmy do przełęczy od strony północnej, skręcając w lewo z N72 i przejeżdżając obok Beaufort – malutkiej mieścinki niedaleko której stoi Dunloe Castle, zamek z 1215 roku. Przełęcz Dunloe można powiedzieć, że zaczyna się przy ,,Kate Kearney’s Cottage”. W tym małym, 150 letnim wiejskim dworku można przysiąść w pubie, racząc się zimnym Guinnessem i słuchając irlandzkiej muzyki, granej na żywo w każdą środę, piątek i niedzielę. Ktoś zgłodniał? Nie ma problemu, jest tam i restauracja. Chcesz pamiątkę? Mamy i sklep z souvenirami. Nie zawitaliśmy w tej rodzinnej posiadłości, pojechaliśmy przed siebie, chcąc jak najprędzej znaleźć się w tej uroczej krainie.

Początek bardzo spokojny, w miarę płaski – widać, że malownicza trasa dopiero się rozpoczyna. Jeziorko z lewej, ,,most życzeń” i kolejne, większe jezioro, tym razem z prawej. Pod żadnym pozorem nie można się śpieszyć, zresztą tak do końca nawet nie idzie szarżować, bo konne bryczki skutecznie spowalniają. Jechaliśmy powoli, czasem przystanęliśmy, starając się zatrzymać piękno tego wąwozu w obiektywie i podziwialiśmy wszystko – z każdym przejechanym metrem co raz bardziej i bardziej. Po dojeździe do jeziorka czwartego zaczyna się zabawa… Skały z obu stron drastycznie wystrzeliwują w górę, jakby ściskając drogę, sprawiają, że można się poczuć przytłoczonym. Właśnie takie dociśnięcie, takie przyduszenie przez owe urwiska skalne, dodają tej przejażdżce kolorytu i niebywałych emocji. Na mnie zrobiło to ogromne wrażenie, prowadziłem samochód i starałem się uszczknąć coś z tego, rozglądałem się bezustannie, a to w lewo, a to w prawo i przed siebie. Trzeba się trochę nakręcić kierownicą – jezdnia ma w sobie mnóstwo skrętów, mniej lub bardziej ostrych, jest wąsko i ciasno. Pod koniec nie dość, że zakrętów jest jeszcze więcej, to jeszcze stromizna drogi diametralnie się zwiększa. W niektórych momentach trzeba się było zatrzymać gdzieś w prowizorycznej zatoczce na poboczu i przepuścić nadjeżdżający z naprzeciwka samochód.

Zwieńczeniem tej kilkunastokilometrowej jazdy jest Dunloe Upper. Tam się to wszystko kończy lub zaczyna (zależy z której strony jedziemy). Tam też zawróciliśmy, bardzo ostrożnie: przód, tył, przód, tył – było nad wyraz wąsko, mały błąd i auto mogło wylądować w sporym rowie. Tym razem jazda z górki, tak więc wszystko z troszeczkę innej perspektywy. Wydaje mi się, że warto zrobić sobie właśnie taką eskapadę po przełęczy w dwie strony, można więcej dostrzec, widzi się inne rzeczy i można to wszystko przeżyć dwa razy.

Zjechaliśmy dziewięćdziesięcio stopniowymi serpentynami w dół, pożegnaliśmy się z głupkowato patrzącymi na nas, pasącymi się na Upper Dunloe, kozami i po chwili przejeżdżaliśmy wzdłuż jeziora. Ten akurat fragmencik okazał się wyjątkowo uroczy: droga parę razy zakręciła, minęła kilka leżących obok niej głazów a następnie ciągnęła się tuż nad wodą. Była przyklejona do jednego z brzegów jeziora, co dawało na prawdę fajny efekt. Z jednej strony spokojna tafla wody, z drugiej wysokie ściany, ostre skały i niemalże pionowe urwiska. Patrzeliśmy na góry, pagórki, spoglądaliśmy na porozrzucane kamienie i skalne bryły, na zielone wzgórza, krzewy, drzewa. Przypatrywaliśmy się skrupulatnie całości, wiedząc jednak niestety, że są to nasze podróżnicze ostatki. Gap of Dunloe była ostatnią pozycją, do której dotarliśmy i którą poznaliśmy. Miejscem niesamowicie wyjątkowym.  ,,Jedyne takie” – korzystając ze słów znanej reklamy.

Droga powrotna do domu rozpoczęła się z Killarney około godziny 20:30. Nie chcieliśmy jechać tą samą trasą co parę dni wcześniej (m. in. przez Gort i Limerick) i wymyśliliśmy, że pojedziemy przez: Rathmore -> Mallow -> Mitchelstown -> Cahir -> Cashel -> Thurles -> Templemor -> Roscrea -> Birr -> Cloghan -> Athlone i stacja końcowa Longford. Zaczęliśmy od Hrabstwa Kerry i później, kolejno wjeżdżaliśmy do hrabstw: Cork, Tipperary, Offaly, Westmeath i Longford. Przejechaliśmy 300 kilometrów w ponad 5 godzin, praktycznie cały czas w ciemnościach, drogami zarówno lokalnymi, wąskimi i dziurawymi, jak i odcinkami autostrady (M8 w okolicach Cahir i Cashel). Zmęczenie było ogromne, jadąc myślałem tylko o tym aby bezpiecznie i spokojnie dotrzeć do celu. Marzyłem też z całych sił o ciepłym, wygodnym łóżku i o prysznicu. W Cashel zaplanowaliśmy krótki postój przy Rock of Cashel – niestety nie było odpowiedniej możliwości ażeby zrobić jakieś konkretne, nocne zdjęcia, więc praktycznie bez wysiadania z auta pojechaliśmy dalej. W centrum Birr mieliśmy kontrolę Gardy a około 10 kilometrów przed domem złapaliśmy gumę. Szczęście w nieszczęściu, bo gdyby stało się to gdzieś w okolicach Killarney to bylibyśmy w nie lada kłopocie. Koło za Chiny Ludowe nie chciało się odkręcić i z pomocą pośpieszył niezawodny 😉 szwagier. W domu zameldowaliśmy się po godzinie 1 w nocy. Dingle&Kerry Trip 2010 można było uznać za zamknięte. Zamknięte i ze wszech miar udane. Mam nadzieję, że dałem radę poprzez te 15 tekstów przybliżyć Wam trochę Półwyspy Dingle i Iveragh? Że może na bazie tego bloga kiedyś sami się tam wybierzecie? Na prawdę warto, doświadczyłem tego osobiście i z całych sił polecam! 😉